افسانه هزار و چهارصد

صابر در اینجا پرسید سال 1400 رو برای خودم چطور می بینم...

سال 1400 برای من دو حالت داره:

1. دوست دارم قبل از این سال بدرود حیات گفته باشم ولی قبلش به بقیه بگم یادشون باشه پنج سال دیگه مونده تا پایان "چشم انداز بیست ساله ی توسعه ایران". حواستون باشه مسئولین سرتون کلاه نذارن. از همین جا پیشاپیش از بازدیدکننده های 12 سال آینده معذرت میخوام که اشتباها با تایپ و جستجوی عبارت "عکس .... بیست ساله ی ایرانی" وارد این وبلاگ میشن! تشابه کلمات کلیدی ای بیش نیست.
اما از اونجایی که دنیا هر چیزی که دوستش داری رو ازت میگیره و نگاه نمی کنه که چی رو دوست داری تا بهت بده... پس احتمالا گزینه ی اول منتفی میشه و درست در سال 1400 بدرود حیات خواهم گفت و نه قبل از آن!
پس امیدوارم در سال 1400 مرگ زیبا یا حداقل دردآوری داشته باشم که یکی دو تا گناهم که شامل وبلاگ نویسی هست پاک بشه. پیش بینی می کنم توی ختم اینجانب اگر غذا به کسی نرسید حداقل از درام سیستم آو ا دان لذت ببرند.

2. حالت دوم هم دقیقا تکرار همون حالت اول هست با این تفاوت که یکی مثل عباس قادری سر قبرم میخونه و مرگم هم مثل زندگیم بدون آرامش خواهد بود.

در کل هیچ حالتی برای زندگی م در نظر نگرفتم جز حالتی که خودمو به جلو ببرم و این فرق می کند با هرچه پیش آید خوش آمد و معنی دقیقش می شود خوشبختی
چون در تمام هزاران حالات زندگی م انتخاب با خودمه و فقط به بعد از مرگم احاطه ندارم که اونم بقیه باید زحمت بکشن و برام بنویسن!


اگه اسم اینم بشه یه بازی دیگه گذاشت که... همه دارن بازی میخورن و هر کی دوست داشت این بازی رو ادامه بده
ولی چون باید شش نفر رو دعوت کنم دوست دارم بازی این دوستان رو ببینم:
یک ذهن بیش فعال ، هالی کیلر ، نیروانا ، یه نقطه ای ، مسیح بر کوه زیتون ، سان واکر
یک دو سه چار پنج شیش درست شمردمشون دیگه یه لحظه فکر کردم اشتباه ست! امان از این زندگی در نگاه دیگران و حساسیت به نداشتن اشتباه تو چشم بقیه ;)

--
Sent from Gmail Mobile for mobile | mobile.google.com